| تبليغات | X |
|
|
از فعالان عرصه ی شعر وادب کورده وصاحبان ذوق وقریحه می توان به آقای «مختار محمدی»اشاره کرد.ایشان که مسوول انجمن شعر وادب کورده می باشد صاحب طبع روانی است که در ادامه ی مطلب،به نمونه ای از سروده های وی اشاره خواهد شد. «مختار»فرزند محمد ودر سال هزار وسیصد وچهل در روستای ماه فراخان از توابع استهبان متولد شده و تا اوایل نوجوانی ودوره ی دبیرستان در شهرستان نیریز یعنی زادگاه مادریش زیسته است.او به دلایلی به موطن پدریش باز می گردد و به سرودن شعر می پردازد.او در تمامی قالب های سنتی طبع آزمایی کرده و لی بیش از همه به غزل روی آورده است.مختار طبع و ذوق خود را از پدرش به ارث برده چرا که آقای محمد محمدی (وکیل محمد)نیز اهل شعر و شاعری بوده است.مختار گذشته از شعر داستان نیز می نویسد. اما بانگاهی کلی به اشعار مختار می توان گفت سروده های وی فاقد هنرنمایی های شعری ونوآوری است و مجموعه ی اشعار وی در رده ی متوسط به پایین قرار دارد.این سروده ها که تماما در قالب و زبان سنتی سروده شده در ادامه شعرای سنتی ایران است.اما باید اذعان کرد که روانی،سادگی وعاطفه ی غزل هایش چنان با طبع جوان او در هم آمیخته که ماحصلش آفرینشی دلنشین شده است
آن که از بهرتو گل دل نگران است منم وآن که از هجر رخت ناله کنان است منم آن که هر روز دل از مهر رخت بردارد وآن که فرداچورسد باز همان است منم آن که بایاد تو شب راسپری گرداند وآن که نامت شب وروزش به زبان است منم آن که با فاصله ها عاشق روی توشده وآن که از دوری توسیر زجان است منم آن که بیهوده دهد وعده ی وصل تو به دل وآن که از هجرتوعمرش به خزان است منم آن که باشوق وشعف رو سوی گلزارکند وآن که جوینده به هرجا و مکان است منم آن که بادیدن تو دل زغم آزادکند وآن که با اینهمه غم شاد روان است منم آن که از وصل رخت وعده به مختار دهد وآن که مجنون تو لیلای جهان است منم
یک شب ز در کلبه ام ای یار گذر کن ینگر تو به حالم و ز اغیار حذر کن من منتظرم تا که قدم رنجه نمایی بشتاب بسویم به من زار نظر کن من عاشق ِ در سوی تو ام ای مه رخشان همچون گل ناری که دهد بار نظر کن من چشم به راهم که شب وصل تو بینم شادم ز وصالت تو مرا یار خبر کن تا چند من از هجر رخت زار بگریم رحمی کن وکمتر تو به دلدار شرر کن گر نیست تو را با من شیدا سر سازش یکدم تو از این ره گل بی خار سفر کن ای ماه درخشان تو بیا در شب تارم ظلمت شب مختار منور چو سحر کن.
بسکه خو بی همه دم ورد زبانم شده ای گر چه شیرین سخنی آفت جانم شده ای من به دنبال تو و قامت چون سرو توام گل گلزار دلی سرو روانم شده ای برده ای تاب وتوان از دل بیچاره ی من گوییا با خبر از آه نهانم شده ای شعله ی آتش عشق تو بسوزانده تنم ای که در خلوت شب رونق جانم شده ای من به تاریخچه ی مهر تو کردم نظری که چه سان همدم هر وقت و زمانم شده ای شمه ای گفت نخستین ورق از جود و کرم نکته ای بود در آنی که تو آنم شده ای همه گویند چرا دل به توبستم همه دم تو بگو بر همگان خود همگانم شده ای ای همه هستی من،ای غم و سرمستی من ای که آگه زبهار وز خزانم شده ای تو چه زیبایی اگر دیده ببیند رخ تو ای که از روی شعف شمس عیانم شده ای اختیار از کف مختار برون گشته دگر هرچه هستی تو به حق حاکم جانم شده ای
نوشته شده در پنجشنبه هفدهم بهمن 1387 ساعت 18:49 توسط آمار و امکانات
ابتدا نيت كنيد سپس براي شادي روح حضرت حافظ يك صلوات بفرستيد.::.حالا كليد فال را فشار دهيد.::. |
